Marsza³ek RP Józef Pi³sudski

Józef Pi³sudski - Ziuk
05.12.1867 - 12.05.1935

POLSKA
Strona o Pi³sudskim w republice.pl
Pi³sudski w Interklasie
Instytut Pi³sudskiego w Ameryce
Marsza³ek Pi³sudski w Wikipedii
Fotografie Pi³sudskiego w Wikimedia
Cytaty Marsza³ka Józefa Pi³sudskiego w Wikiquote
"Matka i serce syna"
GRANIT Z BRONIS£AWKI na Wo³yniu
Cmentarz na Rossie w Wikipedii
11 listopada 2004 Wg Radia "Znad Wilii"


"Od mogi³y ¿o³nierza nie odchodzi siê ze z³aman± dusz±. Nie odchodzi siê z poczuciem klêski i beznadziejno¶ci, ale z niezbitym przekonaniem, ¿e oto wyros³a nowa warto¶æ ducha, warto¶æ nie moja, nie twoja, ale nas wszystkich - warto¶æ nale¿±ca do ca³ego Narodu. Trzeba, aby pamiêæ o nich wiecznie trwa³a i ¿y³a.
W naszych szko³ach dzieci powinny poznawaæ nazwiska poleg³ych swej gminy, czy miasta. To powinno wchodziæ w program nauki i byæ pierwsz± nauk± o Polsce..."

- Marsza³ek Rydz - ¦mig³y


2004-11-12
Obchody ¦wiêta Niepodleg³o¶ci w Wilnie

W ¦wiêto Niepodleg³o¶ci Polski oko³o tysi±ca osób przyby³o w czwartek na wileñski cmentarz na Rossie, gdzie spoczywa serce marsza³ka Józefa Pi³sudskiego i jego matka.
Tradycyjnie w tym dniu kwiaty przy p³ycie marsza³ka, przy której wartê honorow± pe³nili kombatanci Armii Krajowej, harcerze, uczniowie szkó³ polskich, z³o¿yli przedstawiciele ambasady polskiej w Wilnie, przedstawiciele polskich organizacji spo³ecznych, placówek o¶wiatowo-kulturalnych, uczniowie, harcerze, go¶cie z Polski.
"Dzi¶, w tym szczególnym dniu, Polska jest wszêdzie - w Chicago, tu, w Wilnie, jest w Irkucku, jest wszêdzie, gdzie ¶wiêtujemy, bo ona jest w nas" - powiedzia³ ambasador Polski na Litwie Jerzy Bahr, przemawiaj±c do zebranych.
Po raz dziesi±ty odby³a siê Sztafeta Niepodleg³o¶ci wileñskich harcerzy. Jak ka¿dego roku m³odzie¿ wystartowa³a z miejscowo¶ci odleg³ej o 67 km od Wilna, z Zu³owa, gdzie urodzi³ siê Józef Pi³sudski, a zakoñczy³a swój bieg przy sercu marsza³ka.
Po przybyciu na Rossê harcerze otoczyli kwaterê wojskow±, w centrum której znajduje siê p³yta z sercem marsza³ka, 123-metrow± flag± bia³o-czerwon±, symbolizuj±c± 123 lata oczekiwania na niepodleg³o¶æ.
Kwiaty z³o¿ono w czwartek na grobach ¿o³nierzy polskich na innych cmentarzach Wilna i Wileñszczyzny. Wileñskie uroczysto¶ci zakoñczy³y siê msz± ¶wiêt± w intencji Ojczyzny, która zosta³a odprawiona w polskim ko¶ciele ¦w. Ducha.

Wg Radia "Znad Wilii"
http://rzecz-pospolita.com/wiad/04/133/w.php


GRANIT Z BRONIS£AWKI


"Matka i serce syna"
Artyku³ ukaza³ siê po raz pierwszy w czasopismie Spotkania z Zabytkami nr 3/1991 (wyj±tek z artyku³u)

... Prace nad przebudow± cmentarzyka i przystosowaniem do niego najbli¿szego otoczenia przebiega³y sprawnie i bez wiêkszych problemów. K³opot sprawia³o co innego. Mimo intensywnego poszukiwania na terenie Wo³ynia, ci±gle nie mo¿na by³o znale¼æ odpowiedniego kamienia nadaj±cego siê do przykrycia grobowca. G³azu tego nie mog³y dostarczyæ ani kamienio³omy w Janowej Dolinie, ani ¿adne inne z dwunastu miejsc. Bezowocne poszukiwania trwa³y do pocz±tku 1936 r. Wtedy podczas lustracji pól Bronis³awki, jednej z zagubionych na pustkowiach wsi wo³yñskich w powiecie kostopolskim, znaleziono wreszcie odpowiedni materia³ na p³ytê nagrobn±. Okaza³o siê jednak, ¿e do wydobycia dziewiêtnastotonowego kamienia brakowa³o odpowiedniego sprzêtu. Wtedy swoj± pomoc zadeklarowali miejscowi ch³opi. Ca³kowicie bezp³atnie przygotowali specjalny ko³owrót z sosnowych bali, za pomoc± którego mo¿na by³o wyrwaæ z ziemi tak wielki g³az. Nastêpn± operacj± by³o przetaczanie na okr±glakach - z powodu braku platformy o odpowiedniej no¶no¶ci i braku drogi - kamienia z Bronis³awki do stacji kolejowej (w±skotorowej). Operacja trwa³a 14 dni, w jej trakcie dla skrócenia trasy musiano wyci±æ 850 m lasu na drodze do stacji. Podczas przetaczania g³azu zasypano te¿ rzeczkê p³yn±c± zaraz za wsi±. Ze stacji w±skotorówki w Moczulance przetransportowano kamieñ do stacji kolei normalnotorowej, stamt±d za¶ ju¿ na specjalnej platformie do Warszawy, gdzie przekazano go do zak³adu kamieniarskiego Boles³awa Sypniewskiego, który mie¶ci³ siê przy ulicy Pow±zkowskiej. Obróbka kamienia trwa³a do 28 kwietnia 1936 r., tego dnia oszlifowana p³yta wa¿±ca teraz 10 ton mia³a byæ odes³ana do Wilna. Niestety, podczas wynoszenia z warszatu p³yta uderzy³ kantem o metalow± szynê, co spowodowa³o od³upanie z niej kawa³ka granitu. Oczywi¶cie trzeba by³o teraz ponownie szlifowaæ p³ytê, aby zliwkidowaæ uszczernek. Dopiero wiêc ostatniego dnia kwietnia wyekspediowano j± do Wilna, gdzie ¿o³nierze 3.p.a.c. i 3. pu³ku saperów wykonali ostatni± pracê, tzn. przykryli p³yt± gotowy ju¿ grobowiec.

W. Wiernic, Dzieje granitowego g³azu, "Gazeta Polska", 12 V 1937.



Do strony g³ównej



Ostatnia aktualizacja: 10.02.2007 r.
Webmaster: Jerzy, Wojciech Urbaniak